26-09-05

EMOTIES

Heb je nooit het idee dat je uit verschillende delen bestaat, dat het ene deel van jou doorgaat met de dingen van alledag, het andere deel bezig is met weet ik veel wat, en nog een ander deel zich druk maakt om de rest van de wereld?

Vroeger kon ik die delen heel goed van elkaar scheiden … als ik bezig was met een ding sloot ik gewoon al het andere af! Gewoon alsof je een knop omdraait: op kantoor gingen alle emoties op slot, als ik aan het lezen was bestond de wereld niet meer en als ik een moeilijk ding of onderwerp wilde ontwijken sloot ik me af voor alle gevoel …

 

De laatste jaren probeer ik mijn ‘delen’ meer met elkaar in overeenstemming te brengen, ze naast elkaar te laten bestaan … omdat … ja waarom eigenlijk?

Misschien gewoon om meer in het grijze gebied terecht te komen in plaats van te blijven hangen in het eeuwig zwart/witte … om wat meer evenwicht te vinden in mijn leven, wat meer in balans te komen met mijn emoties, niet van de ene depressie naar de andere te hollen …

 

Stilaan leer ik dat huilen mag, dat huilen niet een teken van zwakte is dat afgestraft moet worden. Maar na jaren van niet huilen merk ik dat de drempel om het wel te doen vreselijk hoog ligt. Tijdens mijn wekelijkse afspraken met mijn psychologe kan ik vaker dichter bij het verdriet dat er in me zit komen … dan rollen er een paar tranen over mijn wangen, maar een huilbui kan ik me ook daar niet voorstellen …

 

En toch is de drang de laatste dagen enorm groot om gewoon te gaan huilen, door te huilen zoals je dat als kind vaak deed, wetend of hopend dat er troostende armen om je heen geslagen worden, die al je verdriet wegnemen …

 

Verder is er ook de onmacht, het zien lijden van iemand om wie je geeft, de woede die je voelt omdat je niets ‘daadwerkelijks’ kan doen, de boosheid … de pure frustratie … het vanaf de kantlijn moeten toekijken naar de achteruitgang …

 

En tenslotte is er ook, ondanks alles, het waardevolle:

 … het ten volle ervaren van een broer/zus – band die er vroeger veel minder was vanwege een leeftijdsverschil van meer dan 10 jaar

… een beter begrip naar elkaar toe

… het hardop uitspreken van de betekenis die iemand van wie je houdt voor je heeft

… het groeiende besef eigenlijk gewoon vreselijk veel te houden van ‘die grote broer’ wiens kansen steeds kleiner lijken te worden

 


21:44 Gepost door Free my Soul | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Lieve FMS, ik heb je blogje heel aandachtig gelezen en ik ben er helemaal stil van geworden... zo verdrietig... zo gevoelig...
Ik hoop dat je weer "leert" van écht te huilen want tranen reinigen je ogen en laten je letterlijk en figuurlijk klaarder zien. Ze luchten op.
Je eindzinnetje bracht me de tranen in de ogen... wat hoop ik met je mee dat de kansen zich keren bij je broer... dat hij weer beter wordt...
Ik hoop het zo erg... voor jou... voor hem...
Lieve FMS, ik leef met je mee. In deze virtuele wereld is dat het minste wat we voor elkaar kunnen doen.
Heel veel sterkte meisje... héél véél sterkte!
Lieve knuffel en dikke kus van Fleur xxx

Gepost door: Fleur | 26-09-05

*** 'K kreeg er de tranen van in mijn ogen
zo mooi als Fleur kan ik het niet verwoorden wat ik voelde toen ik dit las
daarom sluit ik me volledig bij haar reactie aan.
Veel sterkte voor je broer en voor jou natuurlijk
lieve groetjes

Gepost door: Borriquito | 26-09-05

soulke toch! ik heb meer dan 7 persoonlijkheden...van innerlijke verscheurdheid gesproken ;)

en sterkte met je broer!

Gepost door: lord cms | 26-09-05

* Ja FMS, ik ken het ook. En net als jij heb ik het huilen verleerd.
Gisteren kreeg Schanulleke een huilbui, en ik zag hoe bevrijdend dat voor haar werkte, maar bij mij werkt het zo niet.

Wel goed dat in zo'n moeilijke momenten toch ook mooie dingen naar boven komen, en dat jullie belangrijke dingen bij en met elkaar kunnen uitspreken.

*twee armen om je heen*
Je weet me wonen.

Kus,
K.

Gepost door: kaatje | 27-09-05

huilen mag.... huilen kan enorm opluchten.
Ook ik ben daar de laatste maanden pas achter gekomen.
sterkte Freeke.
Kusje

Gepost door: zuchtje | 27-09-05

soms moet je je angst om te huilen eens aan de kant schuiven en echt durven... Nergens om je voor te schamen! Nu en dan moet je je eens laten gaan. Sterkte met je broer!

Gepost door: Manlome | 27-09-05

huilen...... ik heb geen woorden,
vaak worden ze anders uitgelegd dan dat ik ze bedoel.
met huilen heb ik al zo vaak m'n "hoofd gestoten"
....voor jou / jullie :
heel veel liefs en sterkte

Gepost door: Ada | 28-09-05

* Een van de ergste dingen in het leven is het moeten machteloos toezien hoe iemand die ons zo dierbaar is moet lijden. Het niet kunnen helpen. Of toch we kunnen iets doen. De kleine dingen een gebaar een paar woorden die kunnen helpen om het leven van onze diebaren een klein beetje zon te geven.
Soms is een glimlach meer waard dan duizend woorden.

Gepost door: urbain | 28-09-05

Huilen mag en kan zoveel goed doen maar ik weet dat het erg moeilijk is.
Ik begrijp dat het niet goed gaat met je broer en vind dat heel erg.
Ik wens jou, je broer en de rest van de familie veel sterkte toe.
groet,

Gepost door: Purplerose | 29-09-05

De commentaren zijn gesloten.